हिउँदको गीत.....
हावाका भित्ताहरूमा
चिसो विज्ञापन टाँसेर
भर्खरै गएको छ एउटा बालक।
****
यसबेला ओसिएको छ जीवनको किताब
डायरीमा शीर्षक मात्र टिपेर
थन्क्याएको छ कविले कविता
घुम ओढेर बसेका असारका खेतालाजस्तै
हिउँ र तुसारोको घरभित्र छन् लेकमा गुराँसहरू
अटेरी भएर बसेको छ मधेसमा हुस्सु
लोसे पाराले आउँछ आउँदा
र बिस्तारै सुम्सुम्याउँदै
शरीरभरि टेकेर जान्छ
भुईँ कुहिरोले मलाई ।
****
निदाउरो छ दिन
चिर निन्द्राबाट जुरुक्क उठेको छ जाडो
गर्हुङ्ग छन् फूलका पत्रहरू
निश्चित अवधिका लागि
बसाइँ सर्दै छन् हिमाली घामहरू
पुरानो कन्तुर खोलेर झिक्दैछिन् हजुरआमा
पोहोर साल थन्क्याएका जाडाका ओखतीहरू ।
****
आफ्नै अनुहारको फोटोकपी जस्तै
खुम्चिएका छन् हजुरबाका कोट र गलबन्दी
खडेरीको बेँसी खेतजस्तै
चर्किएका छन् हत्केला पैलाला र कुर्कुचा ।
****
जीवनलाई सहजै सहने यी केटाकेटीहरू
अलिकति फुर्सद भयो कि
आँखा छलेर निस्किहाल्छन्
उत्ताउलो सिरेटोसँग जिस्कन।
****
हावाका आँगनतिर फर्किएका छन्
जीवनका झ्यालहरू
झनै कोलाहल छ बाहिर
यो बाक्लो उपस्थितिलाई के भनौँ ?
बजार कि सम्मेलन ?
गोष्टि कि सेमिनार ?
जहाँ न कसैलाई छुट छ
न आरक्षण ।
****
ठ्याक्कै यही सिजनमा
वर्षाैदेखि उस्तै रूप र
पराजित अनुहार लिएर
केही जित्नका लागि
न्यायको अँगेना वरिपरी
धर्ना दिइरहेछौँ हामी
तर कहिल्यै साटिेएन सपनाको रङ्ग
वर्षाैपछि यस्तो लाग्न थालेको छ
यसरी न्यायको आगो ताप्ने निहुँमा
दाउरा थप्दै छौँ कि,
आफ्नै अनाम आयु थप्दै छौँ हामी???
