शिक्षक आन्दोलन : मैले बुझेका कुरा

आन्दोलन गर्नेहरूको मुटु फलामले बनेसरहको हुनुपर्छ । त्यतिबेलाको सङ्घर्षमा निर्दलीय पञ्चायती सरकारले क्रूर दमन गरेको थियो । त्यतिबेला एउटै शिक्षक सङ्‌गठन थियो, नेपाल राष्ट्रिय शिक्षक सङ्‌गठन, जसले २०३६/१२/२९ मा सरकारबाट मान्यता प्राप्त गरेको थियो । यदि अहिले पनि शिक्षकहरूको त्यही एउटा सङ्‌गठन मात्र रहिरहेको भए आज सरकारलाई शिक्षकले जे भन्यो, त्यही मान्नुपर्ने अवस्था आउँथ्यो । बहुदल आएपछि फुट्नु र फुट्तै जानु शिक्षकहरूका लागि विडम्बना मात्र होइन, महाविडम्बना हुन पुग्यो । कुनै राजनीतिक दलतिर नढल्कीकन आफ्नो पेसागत हकहितलाई केन्द्रबिन्दुमा राखेर एउटै मात्र सङ्‌गठन रहन्थ्यो भने आज केको महासङ्घ बनाइरहनुपर्थ्यो ? त्यसैले अजेय महासङ्घको काम गरिहाल्थ्यो नि । खोइ त, अमुक अमुक शिक्षकले काँध थापेर हिँडेका दलहरू सत्तामा छन् त, के ती अहिले शिक्षकमैत्री हुन सके ? सकेनन् र भोलि पनि हुने छैनन् । त्यसैले अब कुनै दलको झोला बोकेर होइन, स्वाभिमानपूर्वक शिक्षककै झोला बोक्नुपर्दछ । 'फुटाऊ र शासन गर' - यो सबै मुलुकका सबै सरकारको अभीष्ट हो । राजनीतिक दलैपिच्छे शिक्षकहरूका अलग अलग झुन्ड बनाएर हेप्ने कामलाई तिक्खर बनाइएको छ । शिक्षकजत्तिका मान्छेले पनि त्यति कुरा बुझ्न नसकेर मेरो दल र तेरो दल भन्दै हिँड्नु निश्चय नै भारी लज्जाको कुरो हो । म पूरै नभए पनि केही विश्वास के गर्दछु भने अब पुन: शिक्षकहरूको सङ्‌गठन जे नाम राखेर भए पनि सुरुमा जस्तै एउटै हुनुपर्छ । शिक्षक शिक्षक मात्र हो, त्योभन्दा अरू केही होइन भन्ने मान्यतालाई स्थापित गर्ने हो भने शिक्षकलाई कुनै शक्तिले पनि चलाएर विचलित पार्न सक्तैन, यो मेरो कहिल्यै नटुट्ने विश्वास हो ।

अनेक टुक्रामा टुक्रिएर शक्तिहीनजस्तै हुन पुगे पनि महासङ्घ बनाउने बुद्धि आएको हुनाले त्यो शक्ति एकीकृत भएकै छ । भोलिदेखिको आन्दोलनले पनि सफलता प्राप्त गरेरै छोडोस्, शुभकामना ।